Parafia pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, to miejsce wyjątkowe. Przed 200 laty parafia należąca do krzeszowskich cystersów dziś rozkwita życiem religijnym i wspólnotowym, czego przykładem jest festyn parafialny z okazji odpustu św. Anny.
Mimo niesprzyjającej aury w dniu odpustu pogoda spisała się znakomicie i pozwoliła na radosne świętowanie na festynie parafialnym w Witkowie. Impreza zorganizowana została z okazji święta patronki kapliczki z tej miejscowości – św. Anny. Organizatorzy zadbali, aby uczestnicy spotkania miło spędzili czas, przygotowali więc wiele atrakcji i smaczny poczęstunek. Podczas festynu kwestowano również na rzecz remontu kapliczki św. Anny, która powoli odzyskuje swój dawny blask.
Festyn otworzyli proboszcz parafii z Witkowa ks. Janusz Ospa i wójt gminy Czarny Bór Adam Górecki. Następnie na scenie występowały zespoły muzyczne: miejscowy chór parafialny oraz zespoły Echo z Kamiennej Góry, Grzędowianki i Radość. W międzyczasie toczyły się zespołowe rozgrywki rodzinne, a dzieci biegały z pomalowanymi twarzami i rękami oraz świetnie bawiły się na małym wesołym miasteczku. Kusiły też pyszne ciasta, grochówka z kotła i jedzenie z grilla. Śmiechu i zabawy nie było końca, co też biesiadnicy pokazali kończąc imprezę niemalże wraz z niedzielnym wschodem słońca.
Centralnym punktem parafialnych obchodów ku czci św. Anny była niedzielna Msza św. w kapliczce na wzgórzu, której właśnie ta święta patronuje. W Eucharystii uczestniczyli zarówno mieszkańcy parafii, jak i goście z zewnątrz, a śpiew poprowadził chór parafialny. Była to okazja, by podziękować Panu Bogu za ogrom dobra, jakie się dokonało w ciągu minionego roku – za remonty przy kościele parafialnym, a szczególnie za prace wykonane przy kapliczce. Wykonano tu bowiem specjalną betonową opaskę przy fundamentach i zwieńczeniu murów oraz nowy dach. Renowacji poddana została również figura św. Anny. Jak podkreślił ks. proboszcz Janusz Ospa
– Wszystko to cieszy, także dlatego, że wokół tych dzieł widać troskę i zaangażowanie konkretnych ludzi. Kolejne odpustowe świętowanie ku czci św. Anny za rok.
Przy kaplicy Świętej Trójcy w Stróży już po raz 3. odbył się festyn kulturalno-rekreacyjny, którego zadaniem była nie tylko integracja mieszkańców, ale nade wszystko promocja dziedzictwa kulturowego i historycznego Stróży Kolonii.
Największym skarbem miejscowości, unikatowym w skali europejskiej, jest niewielka kaplica zbudowana na planie trójkąta równobocznego. Wzniesiona w stylu późnobarokowym w latach 1766-67 z fundacji Teresy z Michałowskich Zamoyskiej, żony VII ordynata Tomasza Zamoyskiego, pełniła funkcje kaplicy wotywnej oraz kościoła parafialnego. Bogato wyposażona przez fundatorów, przez ponad 100 lat służyła wiernym jako miejsce spotkania z Bogiem. Niestety, na przełomie XIX i XX wieku, przejęta przez dzierżawców, pełniła rolę spichlerza, przez co zaczęła popadać w ruinę. W 1910 r. Julian Cywiński z pomocą Zamoyskich podjął się renowacji kaplicy, a jego rodzina przez pół wieku otaczała miejsce należytą troską. Jeszcze przed wojną, w 1936 r. kościołek nabyła parafia z Kraśnika, tworząc przy nim zręby ośrodka duszpasterskiego i współczesnej parafii, która powstała w 1975 r. Przez wiele lat, aż do początku lat 90. XX wieku, niewielka kaplica spełniała rolę kościoła parafialnego.
Wiceprzewodniczący Federacji Konferencji Episkopatów Azji (FABC), filipiński kard. Pablo Virgilio David, ostrzegł, że współczesna wojna grozi niebezpiecznym oderwaniem się od rzeczywistości ludzkiego cierpienia. Zwrócił uwagę, że działania wojenne w dużej mierze toczą się za pośrednictwem cyfrowych systemów dowodzenia, dronów, satelitów i sztucznej inteligencji.
Jak zauważył kard. David, wojna na Bliskim Wschodzie jest szczególnie niepokojąca nie tylko ze względu na skalę, lecz także na sposób, w jaki jest prowadzona.
Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.
Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
